بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از مسائل مهمی که کتاب مقدس شناسان با آن مواجه اند مسئله تطبیق بعضی از بند ها(آیات) کتاب مقدس با واقعیتهای تاریخی و علمی و عقلی است . متفکرین بزرگی در عالم یهودیت و بیشتر مسیحیت بوده و هستند که نسبت به این مسئله بسیار مهم عکس العمل نشان داده اند منتقدینی مثل اسپینوزا اشکالات مهمی را به کتاب مقدس گرفته اند.

در این نوشتار به سراغ یکی از این اشکالات می پردازیم و توجهاتی را طرح می کنیم.

در ابتدا نگاهی کوتاه به قرآن مجید می اندازیم و مسئله اختلاف زبان و نژادی را بررسی می کنیم.

در کلام الله مجید چنین می خوانیم:

وَمِنْ ءَايَاتِهِ خَلْقُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلاَفُ أَلْسِنَتِكُمْ وَ أَلْوَانِكُمْ إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيَاتٍ لِّلْعَالِمِينَ (روم 22)

و از نشانههاى الهى، آفرينش آسمانها و زمين، و تفاوت زبانها و رنگهاى شماست؛ همانا در اين امر براى دانشمندان نشانههايى قطعى است.. "سوره روم آیه 22".

پیامها:( تفسیر نور)

1- آفرينش آسمانها و زمين،از نشانههاى قدرت بىپايان الهى است. «و من آياته خلق السموات و الارض»
2- تفاوت نژادها و زبانها، راهى براى خداشناسى است. «و من آياته... اختلاف السنتكم و الوانكم»
3- هر زبانى براى خود ارزش و اصالت دارد و تغيير آن نه كمال است و نه لازم. (هيچ كس حقّ ندارد نژادها و زبانهاى ديگر را تحقير نمايد.) «و من آياته... اختلاف السنتكم و الوانكم»
4- يكسان بودن شكل و رنگ همهى انسانها با ابتكار و نوآورى و بديع بودن خداوند سازگار نيست. «و من آياته اختلاف السنتكم...»
5 - انسان عالم و فهميده، از اختلاف رنگها و زبانها به معرفت الهى مىرسد ولى جاهل، رنگ و زبان را وسيلهى تحقير و تفاخر قرار مىدهد. «للعالمين»

* قرآن اختلاف زبانی و نژادی را هم ردیف با خلق آسمانها و زمین مطرح کرده و این عظمت و بزرگی این مسئله را می رساند. همانطور که در تفکر در خلقت آسمانها و زمین نشانه های بزرگی وجود دارد همچنین تفکر در مورد تفاوتهای زبانی و نژادی نشانه های بزرگی از قدرت خداست.

نظر قرآن را در مورد تفاوتهای زبانی و نژادی انسانها متوجه شدیم و دیدیم که قرآن به این تفاوتها به عنوان نشانه قدرت الهی می نگرد اکنون به بررسی نگاه کتاب مقدس در مورد تفاوتهای نژادی و زبانی انسانها می پردازیم.

در کتاب مقدس چنین می خوانیم:

نکاتی که از این آیات بدست می آید:

آیه 1-همه جهان زبان واحد داشتند پس همه جهان شناخته شده است. هرچند در آیات قبلی و بعدی غیر از چند مکان نزدیک بهم مکان دیگری ذکر نشده است.

توجه به آیه 1: آیات بعدی اشاره دارند که قوم یکی بود و آن هم در بابل بودند و جاهای دیگر زمین خالی از انسان بود چون خدا بعد از اینکه بین آنها اختلاف انداخت آنها را در زمین پراکنده ساخت.همچنین این آیه با آیات قبلی در تضاد است:پیدایش10: 5 از اینان(فرزندان یافث ابن نوح) جزایر امتها منشعب شدند در اراضی خود هر یكی موافق زبان و قبیله اش در امتهای خویش ( ترجمه تفسیری: فرزندان این افراد بتریج در سواحل و جزایر دنیا پخش شدند و اقوامی را با زبانهای گوناگون بوجود آوردند).پیدایش10: 31 اینانند پسران سام بر حسب قبایل و زبانهای ایشان در اراضی خود بر حسب امتهای خویش.

آیه 2- قسمتهایی از زمین بدون سکنه بود پس جمعیت انسانی کم بود- انسانها هنوز کوچ نشین بودند.

توجه آیه 2: سرزمین شنعار خالی السکنه نبود و محل حکومت نمرود بود:پیدایش10:10 و ابتدای مملكت وی (نمرود) بابل بود و اَرَك و اَكَد و كَلنه در زمین شنعار.

جاهای دیگر نیز شهر ها و سکنه ها داشتند: پیدایش10: 11 از آن زمین آشور بیرون رفت و نینوا و رَحوبوت عیر و كالَح را بنا نهاد .

با مطالعه فصل 10 از کتاب آفرینش متوجه می شویم که فرزندان و نوادگان نوح در جاهای زیادی پراکنده شده بودند و شهر ها و قبایل را تشکیل داده بودند و هریک به زبان خود سخن می گفتند.

آیه 3- آنسانهای کوچ نشین به ساختمان سازی و شهر نشینی و آجر پزی عالم بودند و مصالح پیشرفته ای مثل قیر و گچ را شناخته بودند.

تذکرآیه 3 و 4: پذیرش این مسئله قدری مشکل است زیرا بنابر گفته این آیات تنها یک قوم در زمین بود و آنها هم کوچ نشین بودند و لذا شهر سازی و برج سازی و شناخت مصالح ساختمان سازی برای آنها بعید به نظر می رسد.

آیه 4- علاوه بر شهر سازی ، برج سازی را در حد بسیار پیشرفته ای بلد بودند.

آیه 5- یهوه (خدا) برای دیدن ساختمانی به زمین نازل شد.

توجه آیه 5: در آیات متعددی خداوند تجسم می یابد و در این آیات نیز خداوند دو بار به زمین نازل شد.

آیه 6-از گفتار یهوه بر می آید که1- همه انسانها در آنجا جمع بودند و جاهای دیگر زمین خالی از سکنه بود.2- انسانهای متحد و هم زیان قادر بر انجام هرکاری بودند.

توجه آیه 1

آیه 7- خداوند برای از بین بردن اتحاد مردم زبان آنها را مشوش می کند و انسانها را متفرق می سازد.

توجه آیه 8 و 7: در بالا توضیح دادیم که پنداشتن اینکه همه مردم جهان یکی بودند و یک زبان داشتند مستلزم این است که آیات فصل قبلی را نپذیریم.

در ترجمه تفسیری آمده: اگر اکنون از کار آنها جلوگیری نکنیم در آینده هرکاری بخواهند انجام خواهند داد.این آیه در کنار آیاتی که خداوند(پیدایش فصل 2 و 3) در آن آدم و حوا را از خوردن میوه درخت معرفت بر نیک و بد منع کرد تا آدم و حوا در اثر خوردن میوه این درخت شبیه خدا در علم و معرفت نشوند انسان را به این معنی می رساند که خداوند کتاب مقدس به نوعی مخالف معرفت و پیشرفت بشر است و به بشر اجازه نمی دهد که متحد باشد.و می فهماند که خدای کتاب مقدس از اتحاد مردم و از اینکه همه انسانها یک قوم باشند و یک زبان داشته باشند هراس دارد.

آیه 8- خداوند انسانها را بر روی زمین پراکنده ساخت و مانع بوجود آمدن تمدن بشری شد.

آیه 9- بابل یعنی جایی که خدا در میان انسانها تفرقه ایجاد کرد.

تذکر آیه 9: در برخی منابع بابل بمعنی باب ئیل یعنی دروازه خدا آمده است.

* در این نوشتار از ترجمه قدیم استفاده شده و در مواردی که از ترجمه تفسیری استفاده شده است ، تذکر داده ایم.

نویسنده: قاسم باصری